มหาวิทยาลัยลิเวอร์พูล จอห์น มัวร์ส ลากวิทยาศาสตร์ลงไปในสนามฟุตบอล เมื่อนักวิจัยได้ค้นพบสูตรการเตะลูกโทษตรงจุดโทษ ที่จะต้องได้ประตูอย่างเด็ดขาด

     หนังสือพิมพ์รายวัน "เดอะ ซัน" ชื่อดังของเมืองน้ำชา เสนอข่าวว่า หลังจากที่ทนนั่งหลังขดหลังแข็ง วิเคราะห์ดูภาพถ่ายการแข่งขันฟุตบอลอังกฤษที่สำนักข่าวสกาย สปอร์ตถ่ายด้วยกล้องความชัดสูงที่ติดไว้หลังตาข่ายประตู ซึ่งตัดตอนมาจนได้สูตรมาว่า หากจะเตะลูกโทษให้เข้าประตู 100 เปอร์เซ็นต์

     หลังจากที่วางลูกตรงจุดแล้ว นักฟุตบอลควรจะยืนเฉียงจากลูกเป็นมุมระหว่าง 20 - 30 องศา และเตะลูกให้พุ่งทะยานไปด้วยความเร็วไม่ต่ำกว่าชั่วโมงละ 105 กม. โดยเล็งที่มุมบนของประตูมุมใดมุมหนึ่ง

     ลูกที่เตะได้แม่นยำควรจะพุ่งเข้าประตู ด้วยวิถีต่ำกว่าคานประตูในระยะครึ่งเมตรพอดิบพอดี ไม่ว่าจะเป็นทางข้างเสาประตูข้างใด ศาสตราจารย์ทิม เคเบิล ผู้อำนวยการแผนกวิทยาศาสตร์การออกกำลังกายและการกีฬา ได้บอกเปิดเผยว่า "ความจริงการยิงจุดโทษที่สมบูรณ์ขึ้นกับปัจจัยหลายอย่างด้วยกัน แต่เราก็สามารถจับไต๋ได้ในที่สุด"

     สูตรนี้อาจจะเป็นคุณแก่ดาราฟุตบอลชื่อดังอังกฤษอย่าง สตีเวน เจอร์ราร์ด แฟรง แลมพาร์ด และเจมี่ คาร์ราเกอร์ ผู้เคยวืดในการเตะลูกโทษให้กับทีมอังกฤษ คราวปะทะกับทีมโปรตุเกส ในการแข่งขันฟุตบอลโลกครั้งหลังสุด รอบควอเตอร์ไฟนอลมาแล้ว

     หลับในเป็นอุบัติเหตุที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น อาจเกิดจากความง่วงนอน มึนเมา ทำให้เราอาจเสียชีวิตได้ วันนี้จึงมีวธีการแก้หลับในของประเทศจีนมาให้ฟังกันค่ะ ^^

     ตำรวจทางภาคตะวันตกของจีน ได้ใช้พริกไทยแก้นักขับรถป้องกันการหลับในคาพวงมาลัย

     หนังสือพิมพ์ "จุงกิง อีพนิ่ง" รายงานว่า ตำรวจทางหลวงได้เริ่มหาพริกไทย ให้กับผู้ขับรถประจำอยู่ตามปั๊มน้ำมันต่าง ๆ เนื่องจากตามความเชื่อดั้งเดิมของคนจีน พากันเชื่อว่าเมื่อเข้าฤดูใบไม้ผลิ ผู้คนมักจะง่วงเหงาหาวนอนกันมาก

      คนขับรถส่วนมาก มักจะไปจากมณฑลเสฉวน ยูนนาน และ ฮูหนาน ที่อยู่ใกล้เคียง และล้วนนิยมบริโภคพริกไทยด้วยกัน นายเฉิน จุน คนขับรถผู้หนึ่งยอมรับว่า "เมื่อเราขับรถเหนื่อย ๆ การได้กลิ่นพริกไทย จะทำให้รู้สึกค่อยยังชั่วขึ้น และทำให้รู้สึกตื่นตัวดีด้วย"

     ทางหลวงสายต่าง ๆ ในจีน มีชื่อว่าเป็นทางหลวงที่อันตรายที่สุดในโลก เนื่องจากยวดยานที่คับคั่ง และคนขับที่ไม่คำนึงว่าจะให้สัญญาณ เมื่อต้องการเปลี่ยนเลน นอกจากนั้นยังมักจะฝ่าไฟแดงบ่อย ๆ ด้วย

     การ์ตูนญี่ปุ่น เป็นการ์ตูนแนวนึงที่เราก้อชอบอ่านมากทีเดียว เพราะรูปภาพประกอบและเนื้อเรื่องสนุกสนาน โดยส่วนมากก้อเป็นพวกโดเรม่อน โคนันอ่ะค่ะ ชอบมากเรย ดราก้อนบอลก้ออีกเรื่องค่ะ ^^ วันนี้ก้อมีเรื่องน่าสนใจเกี่ยวกับการ์ตูนญี่ปุ่นมาฝากกันค่ะ     

     1. พระเอกที่ท่าทางงี่เง่าหรือน่าสมเพช มักจะเจอเรื่องโชคดีแบบไม่น่าเชื่อ (และน่าอิจฉา) เสมอ
เช่น เจ้า โนบีตะ ที่อยู่ดีๆ ก็มี โดเรมอน โผล่พรวดออกมาจากลิ้นชัก
อุราชิมาเคทาโร่ แห่ง บ้านพักอลเวง (Love Hina) ที่อยู่ๆก็ได้รับมรดกเป็นหอพักหญิงที่มีสาวอยู่กันตรึม

     2. คู่แข่งพระเอกจะเหมือนเก่งกว่า เท่กว่าพระเอกอยู่เสมอ
ซึ่งพระเอกจะไม่มีวันสู้เลย ยกเว้นจะฮึดสุดๆ หรือฟลุกเด็ดๆ
เจ้าคู่แข่งคนนั้นถึงจะแพ้ ดูอย่างในเรื่อง ซึบาสะ
ที่จริงๆแล้ว มิสุงิ จุน เก่งกว่า ซึบาสะ เสียอีกในช่วงแรกๆ แต่ดันเป็นโรคหัวใจเสียอีก
ปิศาจจิ้งจอกทามาโมะ ใน มืออสูรล่าปิศาจ ก็เก่งกว่า คุณครูนูเบ ตั้งเยอะ แต่ก็แพ้ลูกอึด
หรือเจ้า ไคบะ เซโตะ ในเรื่อง “เกมส์กลคนอัจฉริยะ” ก็มีการ์ดบลูอายส์ ไวท์ดราก้อนตั้งสามใบ
แต่ก็มักจะไปแพ้ครีโบ้เห่ยๆของยูกิได้บ่อยๆไป

     3. แล้วไอ้ตัวข้างต้นที่กล่าวถึง มักจะกลับใจมาเป็นพวกพระเอกภายหลังเสมอ
โดยจะเหลือคำพูดแก้เกี้ยวประมาณว่า “ข้าร่วมมือกะเอ็งแค่ครั้งนี้เท่านั้นนะเฟ้ย อย่าลืมว่าเราเป็นศัตรูกัน”
(แต่ก็ตามมาช่วยแทบทุกครั้ง บางทีถึงขนาดตายแทนกันได้)

     4. เวลาไปเที่ยวตามเกาะ ตามป่า ตามเขา ควรเช็คประวัติเพื่อนฝูงที่ไปเที่ยวให้ดี
ว่ามีใครที่มีประวัติอะไรแปลกๆ เมื่อสี่ซ้าห้าสิบปีก่อนหรือไม่
ไม่งั้นเกาะนั้นอาจจะกลายเป็นห้องปิดตายขนาดยักษ์ และมีฆาตกรโรคจิตโผล่มาได้
แล้วก็จะมีคนพูดขึ้นมาว่า “อ้ะ หรือจะเป็นเรื่องเมื่อสิบปีก่อน...” ให้คนอื่นหน้าซีดกันเล่นๆ

     5. คินดะอิจิ ฮาจิเมะ และ เอโดงาวะ โคนัน คือ ตัวซวยและตัวอันตราย
ของตำรวจญี่ปุ่น ด้วยเจ้าหมอสองคนนี่โผล่ไปที่ไหน มีคนตายแบบแปลกๆทุกรายไป

     6. แฟนของเจ้าสองคนข้างบน คุ้นเคยและเห็นคนตายต่อหน้าต่อตามาไม่ต่ำกว่ายี่สิบศพ
แต่ทุกครั้งที่เห็นคนตาย เธอก็จะร้องกรี๊ดและเป็นลมได้ทุกครั้ง (น่าจะชินเสียบ้างนะ)

     7. ฆาตกรอัจฉริยะที่วางแผนฆาตกรรมซ่อนเงื่อนอย่างแยบยลในห้องปิดตายสารพัดจะลึกลับ
มักจะพลาดแบบงี่เง่า เช่น ทิ้งก้นบุหรี่หรือกระดุม แหวน หรืออะไรๆ ที่มันส่อให้โยงถึงตัวเองเอาไว้

     8. ตำรวจญี่ปุ่นมีการทำงานที่เปิดกว้างแบบสุดๆ
ยอมให้เด็กตัวกระเปี๊ยกและเด็กมัธยมเข้าถึงหลักฐานฆาตกรรมได้โดยสมบูรณ์

     9. ฟองสบู่และหมอกควัน ในการ์ตูนญี่ปุ่นทำหน้าที่ของมันได้ดีเสมอ โดยเฉพาะในฉากโรงอาบน้ำ
คือมันจะคอยลอยไปปิดไอ้ส่วนที่ผู้อ่านอยากเห็นอย่างมิดชิดทุกครั้ง

     10. เวลาผู้หญิงแก้ผ้า จะมีเสียง “ฟ้าว” “วืด” “ซ่า” “ผ่าง” “ควับ”หรือ “พรวด” และ ฯลฯ
ออกมาจากส่วนที่พึงสงวนเสมอ

     11. การ์ตูนเกี่ยวกับการทำอาหาร จะพบสัจธรรมว่า
พระเอกสามารถใช้หม้อหรือกระทะใบย่อมๆ แต่ทำอาหารเลี้ยงคนได้ทั้งโตเกียวโดม

     12. ลูกบอลในการ์ตูนเรื่อง ซึบาสะ นั้น ลอยช้ามาก
ระหว่างเท้าถึงประตูนั้น นักเตะสามารถระลึกความหลังได้กว่าชาติครึ่ง
ประมาณว่ายิงแล้วนึกถึงเพื่อนฝูงญาติโยมและครูอาจารย์ได้โขยงนึงบอลถึงเข้าประตู

     13. การ์ตูนเรื่องข้างบน ถ้าเป็นแมตช์สำคัญ ทีมญี่ปุ่นจะถูกยิงนำไปจนหายห่วง เพื่อรอจังหวะยิง
มาจนกระทั่งกลับมานำได้ในนาทีสุดท้ายของการแข่งขันทุกทีไป

     14. นางเอกส่วนใหญ่จะเกลียดขี้หน้า หรือไม่ชอบพระเอกมาตั้งแต่ต้น
แต่ลึกๆจะแอบเป็นห่วงอยู่เสมอ และจะออกไปในรูปของซ้อมไปห่วงไปมากกว่า

     15. ถ้าพระเอกมีเหตุผลที่น่าจะให้เข้าใจผิดกับนางเอก เช่น
มีรุ่นน้องมาให้ของขวัญ เดินออกมาจากโรงแรมกับใคร หรือมีคนแปลกหน้ามาจุ๊บ
คุณไม่ต้องห่วง นางเอกเห็นแน่ๆ เห็นกับตาเลยด้วย

     16. ถ้ามีการอาบน้ำในห้องสาธารณะหรือบ่อน้ำแร่
มีโอกาสถึง 90% ที่ ไม่พระเอกก็นางเอกที่จะลงบ่อหรือเข้าห้องน้ำผิด
หรือมาพบภายหลังว่าเป็นบ่ออาบน้ำรวม


     เด็กวัยรุ่นบ้านเราอ่านการ์ตูนญี่ปุ่นแล้วอินแบบเป็นบ้าเป็นหลัง
ทำอะไรต่ออะไรเลียนแบบชีวิตแบบญี่ปุ่นๆ ที่เห็นในการ์ตูนทุกอย่าง
ยกเว้นอย่างเดียว คือ การออกไปทำงานพิเศษหาเงิน

       เราเป็นคนนึงที่ชื่นชอบในกีฬาเทนนิสมาก วันนี้มีเรื่องน่าสนใจเกี่ยวกับการขานลูกของผู้กำกับเส้นมาฝากกันค่ะ ^^

          นักวิทยาศาสตร์พิสูจน์ให้เห็นได้ว่า กรรมการกำกับเส้นของกีฬาเทนนิส มักจะขานลูกออกผิดบ่อย มากกว่าการขานลูกดี ในการศึกษาการขานลูกออก 83 หน ได้พบว่า เป็นการขานลูกออกผิดเสีย 70 หน

            คณะนักวิทยาศาสตร์มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียที่สหรัฐฯ อธิบายสาเหตุของการขานลูกออกผิด ที่พบจากการศึกษาว่า เป็นเพราะการเกิดช่วงเวลาล้าหลัง แค่ไม่กี่เศษส่วนของวินาที เมื่อภาพกระทบจอตากับการเห็นภาพ ในการเห็นตำแหน่งของวัตถุใด ต้องผ่านหลายขั้นตอน เพราะสมองไม่เพียงแต่ต้องติดตามอย่างเดียว หากแต่ตาก็ต้องพลอยติดตามจับอยู่ด้วย จึงเกิดช่วงเวลาล้าหลัง เป็นเศษส่วนของวินาทีขึ้น ระหว่างภาพกระทบจอตา และการเริ่มเห็นจริง